ارسال شده توسط محمد هاشم نعمت اللهی در ۱۸م خرداد ۱۳۸۷
ارزش نماز اول وقت
آقای مصباح می گوید: آیت الله بهجت از مرحوم آقای قاضی (ره) نقل می کردند که ایشان می فرمود:
« اگر کسی نماز واجبش را اول وقت بخواند و به مقامات عالیه نرسد مرا لعن کند! و یا فرمودند: به صورت من تف بیندازد. »
اول وقت سرّعظیمی است « حافظوا علی الصلوات: در انجام نمازها کوشا باشید. »
خود یک نکته ای است غیر از « أقیموا الصلوة: و نماز را بپا دارید. »
و همچنین که نماز گزار اهتمام داشته باشد و مقید باشد که نماز را اول وقت بخواند فی حدّ نفسه آثار زیادی دارد، هر چند حضور قلب هم نباشد. »
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی
بهجت(حفظه الله تعالی)
ارسال شده توسط محمد هاشم نعمت اللهی در ۱۸م خرداد ۱۳۸۷
معرفت
بسمه تعالی
الحمدلله وحده و الصلاة علی سید الانبیاء محمد و آله سادة الأوصیاء الطاهرین و اللعن الدائم علی اعدائهم من الأولین و الآخرین.
و بعد، مخفی نیست بر اولی الألباب که اساسنامه حرکت در مخلوقات، شناختن محرّک است که حرکت، احتیاج به او دارد، و شناختن ما منه الحرکه و ما إلیه الحرکه و ما له الحرکه، یعنی بدایت و نهایت و غرض، که آن به آن، ممکنات، متحرک به سوی مقصد می باشند.
فرق بین عالم و جاهل، معرفت علاج حوادث و عدم معرفت است؛ و تفاوت منازل آنها در عاقبت، به تفاوت مراتب علم آنها است در ابتدا.
پس، اگر محرک را شناختیم و از نظم متحرکات، حسن تدبیر و حکمت محرّک را دانستیم، تمام توجه ما به اراده تکوینیه و تشریعیه اوست، خوشا به حال شناسنده، اگر چه بالاترین شهید باشد؛ و وای به حال ناشناس، اگر چه فرعون زمان باشد.
در عواقب این حرکات، جاهل می گوید: « ای کاش خلق نمی شدم »، عالم می گوید: « کاش هفتاد مرتبه، حرکت به مقصد نمایم و باز بر گردم و حرکت نمایم و شهید حق بشوم ».
مبادا از زندگی خودمان، پشیمان شده بر گردیم؛ صریحاً می گویم: ـ مثلاًـ اگر نصف عمر هر شخصی در یاد منعم حقیقی است و نصف دیگر در غفلت، نصف زندگی، حیات او محسوب و نصف دیگر، ممات او محسوب است، با اختلاف موت، در اضرار به خویش و عدم نفع.
خداشناس، مطیع خدا می شود و سر و کار با او دارد؛ و آنچه می داند موافق رضای اوست، عمل می نماید؛ و در آنچه نمی داند، توقف می نماید تا بداند؛ و آن به آن، استعلام می نماید و عمل می نماید، یا توقف می نماید؛ عملش، از روی دلیل؛ و توقفش، از روی عدم دلیل.
آیا ممکن است بدون اینکه با سلاح اطاعت خدای قادر باشیم، قافله ما به سلامت از این رهگذر پر خطر، به مقصد برسد؟ آیا ممکن است وجود ما از خالق باشد و قوت ما از غیر او باشد؟ پس قوت نافعه باقیه نیست، مگر برای خداییان، و ضعفی نیست مگر برای غیر آنها.
حال اگر در این مرحله، صاحب یقین شدیم، باید برای عملی نمودن این صفات و احوال، بدانیم که این حرکت محققه از اول تا به آخر، مخالفت با محرّک دواعی باطله است، که اگر اعتنا به آنها نکنیم، کافی است در سعادت اتصال به رضای مبدأ اعلی:
« أفضل زاد الراحل إلیک عزم إرادة ».
والحمدلله اولاً و آخراً، و الصلاة علی محمد و آله الطاهرین و اللعن الدائم علی أعدائهم أجمعین.
مشهد مقدس
چهارشنبه مرداد ماه هـ.ش.
مطابق با ربیع الاول ۱۴۱۷ ه. ق.
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی
بهجت(حفظه الله تعالی)
ارسال شده توسط محمد هاشم نعمت اللهی در ۱۷م خرداد ۱۳۸۷
آیا پاره ى تن رسول خدا ـ صلّى اللّه علیه وآله وسلّم ـ اولى به مراعات نبود؟!
گویا خلیفه ى اول در حکم به حقّ و مُرّ، خیلى جدى بود (!) که فدک را از حضرت فاطمه ى زهرا ـ علیهاالسّلام ـ پس گرفت و او را ایذا نمود، با این که فاطمه ـ علیهاالسّلام ـ از اهل بیت بود و در شأن او و بقیّه خمسه ى طیّبه ـ علیهم السّلام ـ آیه ى تطهیر(۱) نازل شده است، و پیغمبر اکرم ـ صلّى اللّه علیه وآله وسلّم ـ درباره ى ایشان فرموده است:
«سَیِّدَةُ نِساءِ الْعالَمِینَ.»(۲) سرور زنان عالَم. و نیز فرموده است:«مَنْ آذاها، فَقَدْ آذانِى.»(۱) یا هر کس او را بیازارد، مرا آزرده است.
پس چه طور شد حدّ و حکم خدا را درباره ى خالد بن ولید جارى ننمود، با آن همه مخالفت و اصرار عمر به او در لزوم جریان حدّ، و گفت:
«خالِدٌ سَیْفُ رَسُولِ اللّه ـ صلّى اللّه علیه وآله وسلّم ـ .»(۲) خالد شمشیر رسول خدا ـ صلّى اللّه علیه وآله وسلّم ـ است.
آیا سیف رسول اللّه بالاتر و اولى به مراعات بود، یا «بَضْعَة مِنْهُ؟!»(۳)؛ (پاره ى تن او)؟!
۱/ سوره ى احزاب، آیه ى ۳۳/
۲/ ر.ک: بحار الانوار، ج ۱۴، ص ۱۹۲، روایت ۲؛ ج ۳۷، ص ۸۵، روایت ۵۲؛ ج ۴۳، ص ۲۴، روایت ۲۰/
۱/ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ج ۱۶، ص ۲۷۳؛ بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۶۲؛ ج ۲۹، ص ۳۲ و…
۲/ ر.ک: التعجب کراجکى، ص ۴۰؛ الصوام المهرقة، ص ۱۳۹؛ بحارالانوار، ج ۳۰، ص ۴۸۶ و…
۳/ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ج ۱۶، ص ۲۷۳؛ بحارالانوار، ج ۲۷، ص ۶۲؛ ج ۲۹، ص ۳۲ و…
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی
بهجت(حفظه الله تعالی)
ارسال شده توسط محمد هاشم نعمت اللهی در ۱۷م خرداد ۱۳۸۷
اگر شیخین از ظلم خود به حضرت فاطمه ـ علیهاالسّلام ـ توبه کرده اند…
چند نفر از علماى عامّه که معتقد بودند شیخین از ظلم خود به حضرت فاطمه ـ علیهاالسّلام ـ توبه کرده بودند، از بغداد به کربلا آمده بودند تا با علماى شیعه بحث و مناظره کنند.
یک نفر شبانه نزد آخوند دربندى ـ رحمه اللّه ـ رفت و جریان را به اطلاع ایشان رسانید. ایشان همان شب در مجلسى که علما در آن اجتماع کرده بودند، به بالاى منبر تشریف برد و فرمود: «أَللّهُمَّ الْعَنِ الاْءَوَّل!»
علماى عامّه بسیار ناراحت شدند. ایشان بعد از مدتى فرمود:
«أَسْتَغْفِرُ اللّه .»
طولى نکشید فرمود: «أَللّهُمَّ الْعَنِ الثّانِى!»
دوباره استغفار کرد. باز فرمود: «أَللّهُمَّ الْعَنْ فُلانَة!» بار سوم استغفار کرد و از منبر پایین آمد و از مجلس خارج شد.
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی
بهجت(حفظه الله تعالی)
ارسال شده توسط محمد هاشم نعمت اللهی در ۱۷م خرداد ۱۳۸۷
گرفتن فدک موضوعیّت نداشت
سؤال: چرا حضرت فاطمه ـ علیهاالسّلام ـ راجع به فدک، گاهى به «نحله» و گاهى به «میراث» تعبیر مى فرمایند؟(۱)
جواب: مقصود حضرت از آن، این است که چه نحله باشد و چه ارث، فدک حقّ من است؛ و منظور کسانى که آن را از دست آن حضرت گرفتند، بستن دَرِ خانه ى على ـ علیه السّلام ـ بود، وگرنه فدک موضوعیت نداشت، زیرا مى دانستند که اگر فدک در دست على ـ علیه السّلام ـ باشد، درِ خانه اش باز خواهد بود و آن ها در این صورت نمى توانند خلافت کنند.
۱/ تعبیر به «نحله» در خطبه ى آن حضرت آمده است، با این عبارت: «هذا ابْنُ أَبى قُحافَةَ یَبْتَزُّنى نِحْلَةَ أَبى.»؛ (این پسر ابى قحافه [ابوبکر] هدیه ى پدرم را از من مى گیرد.) ر.ک: احتجاج طبرسى، ج ۱، ص ۱۰۷؛ و تعبیر به ارث نیز در موارد متعدّد از خطبه ى آن حضرت ـ سلام اللّه علیها ـ آمده است، از جمله: «أَیُّهَا الْمُسْلِمُون! أَ أُغْلَبُ عَلى إِرثى؟!»؛ (مسلمانان! آیا ارثیه ى مرا به زور از من مى گیرند.) ر.ک: احتجاج، ج ۱، ص ۱۰۲/
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله العظمی
بهجت(حفظه الله تعالی)
دیدگاههای تازه