به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، نشست خبری «شان کریستوفر علی استون» با حضور این بازیگر تازه مسلمان شده، «بهرام حیدری» یکی از نمایندگان شرکت ریل نایت، اسکات جیمی فرانک، نادر طالب‌زاده، غلامرضا منتظمی و با حضور گسترده نمایندگان رسانه‌های داخلی و خارجی در خبرگزاری فارس برگزار شد.

* اسکات جیمی فرانک مستندی درباره ادیان مختلف ساخت

بر اساس این گزارش، «بهرام حیدری» در این نشست اظهار داشت: اسکات جیمی فرانک کارگردان و نویسنده و تولید‌کننده فیلم امریکایی، در اصفهان یک فیلم مستند در مورد ادیان مختلف که در کنار هم زندگی می‌کنند ساخته است.

وی افزود: رسانه‌های کشورهای غربی خیلی قوی هستند و نمی‌گذارند چهره واقعی ایران به درستی نشان داده شود و امیدواریم این فیلم بتواند چهره واقعی ایران را نشان دهد.

* ساخت فیلم مشترک بین ایران و آمریکا با عنوان «ندامت»

حیدری ادامه داد: یک سال پیش توافق شده که یک فیلم مشترک بین ایران و آمریکا به نام «ندامت» ساخته شود و در حال حاضر فیلم‌نامه آن نوشته شده است.

* استون: نام من «شان‌کریستفر علی» است

در ادامه نشست شان علی ‌استون گفت: من نامم را به نام علی عوض نکرده‌‌ام، علی اسم اسلامی من  است و نام اسلامی کامل من «شان‌کریستفر علی» است. من همیشه به یک خداوند معتقد بودم و اسلام را قبول کردم و الان هم به آن خداوند اعتقاد دارم.

* اسلام ادامه منطقی ادیان ابراهیمی است 

وی ادامه داد: اسلام ادامه منطقی ادیان ابراهیمی است، همانطور که حضرت محمد(ص) فرموده‌اند ادیان ابراهیمی فرستاده یک خداوند است.

استون گفت: امیدوارم بتوانم مبلغ خوبی برای ادیان ابراهیمی که تجلی یک خداوند هستند، باشم.

* بهترین انسان در هر دین، انسانی است که در خدمت انسان باشد

وی ادامه داد: اگر کسی مسلمان نباشد دلیلی ندارد آدم بدی باشد، همه ما آفریده یک خداوند هستیم، بهترین انسان در هر دین انسانی است که در خدمت انسان باشد.

* امیدوارم بتوانم در غرب تصویر درستی از یک مسلمان ارائه دهم

استون گفت: حضرت مسیح (ص) می‌گوید آدم خوب بدون اینکه بداند همسایه‌اش چه مذهبی دارد به او خدمت می‌کند. من اسلام را پذیرفتم و قبول دارم که حضرت محمد(ص) پیامبر اسلام است، امیدوارم بتوانم در غرب تصویر درستی از یک مسلمان ارائه دهم.

* گردنبند ذوالفقار را همیشه بر گردن دارم

وی با اشاره به انتخاب نام «علی» به عنوان اسم جدید خود اظهار داشت: خداوند این اسم را به من داده تا جزئی از سرنوشت و تقدیر من شود، دوستان من گردنبندی با نشان ذوالفقار – شمشیر حضرت علی (ع) – به من دادند که همیشه بر گردن من است.

* امیدوارم با مطالعه بیشتر حضرت علی (ع) را بشناسم

استون گفت: انسانی که چنین هدیه‌ای دریافت می‌کند به طور قطع یقین انسان والایی از نظر روحی و معرفتی است و من همیشه داستان جنگ حضرت علی(ع) با دشمن خود را به خاطر دارم که حضرت علی(ع) در جنگی روبرو دشمن خود را خلع سلاح می‌کند و دشمن او روی صورت حضرت آب دهان می‌اندازد و حضرت برای چند لحظه‌ای از کشتن او منصرف می‌شود و این امر موجب شگفتی دشمن حضرت می‌شود، حضرت می‌گوید من تو را برای خدا می‌کشم نه برای نفس خودم و امیدوارم که هر روز با مطالعه بیشتر حضرت امیر را بشناسم.

* امیدوارم فعالیت‌هایم پلی بین شرق و غرب باشد

در ادامه نشست، «شان کریستفر علی استون» در پاسخ به سوال خبرنگار واحد مرکزی خبر در خصوص برنامه‌های آتی خود در ایران، گفت: ساختن فیلم دارای یک پروسه طولانی است و هر روزی که در ایران باشم در خدمت هستم و امیدوارم فعالیت‌های من بتواند همانند پلی بین شرق و غرب یعنی آمریکا و ایران باشد.

وی در پاسخ به سوال خبرنگار پرس‌تی‌وی، اظهار داشت: من از دوران کودکی در فیلم‌های پدرم حضور داشتم و کار واقعی من از ۱۶ سالگی در اسکندر کبیر شروع شد و توانستم ۳ فیلم کوتاه بازی کنم. همچنین در فیلم اسکندر به عنوان تدوینگر و پشت صحنه هم حضور داشتم تا اینکه پدرم یک سریال مستند درباره تاریخ آمریکا ساخت و کار تدوین آن را هم من انجام دادم که امسال بیرون می‌آید.

* فیلم «جن و ارواح» به زودی در ایران اکران می‌شود

فعالیت دیگر هنری من بازی در فیلمی به عنوان «جن و ارواح» است که سال قبل بازی کردم که در ایران هم به زودی اکران خواهد شد.

همچنین در فیلمی به عنوان «توطئه» با یکی از نمایندگان مجلس آمریکا همکاری می‌کنم.

 * در مدارس آمریکا اسلام را در قالب دیکتاتوری به ما معرفی کردند

وی در خصوص نحوه آشنایی‌اش با اسلام، تصریح کرد: در مدرسه وقتی تاریخ می‌خواندم تاریخ اسلام را در قالب دیکتاتوری به ما معرفی کردند. حضرت محمد (ص)  دولت مذهبی با سیستم اقتصادی و سیاسی مستقل ایجاد کرد که دولت صلیبی هم در کنار آن حضور داشت، مانند اسکندر کبیر دوست داشت جهان را یکی کند.

 * چرا باید از کسی پرسید مذهبت چیست، وقتی همه ما برای خدا سجده می‌کنیم

این بازیگر جوان هالیوودی در ادامه یادآور شد: وقتی در کنار مسلمانان حضور داشتم قرآن خواندم و اسلام را به عنوان دین برابری و برادری پذیرفتم و این پرسش مطرح است که چرا باید از کسی پرسید مذهبت چیست، وقتی همه ما برای خدا سجده می‌کنیم.

* ما برای تبادل فرهنگی آمده‌ایم

در ادامه این نشست، خبرنگار واشنگتن‌پست با طرح سؤالی درباره ارتباطش با خانم‌ها پس از مسلمان شدنش، گفت: به این مسایل ورود پیدا نکنید، چرا که ما برای تبادل فرهنگی آمده‌ایم.

اسکات جیمی فرانک که در این نشست حضور داشت، در پاسخ به این سوال گفت: هدف این کنفرانس نشان دادن این نیست که اسلام ایران چه اسلامی است، ما با هدف تبادل فرهنگ و هنری نشست برگزار می‌کنیم و نباید به مسائل سیاسی بپردازیم. واقعیات شلوغی که در آن طرف دنیا برای ایران وجود دارد را باید پیدا کنیم. ما برای دوستی آمدیم. اکنون فرصت اتحاد با یکدیگر را به دست آوردیم تا بتوانیم از طریق سینما و تلویزیون به تبادل ارتباط پرداخته و تمام حاشیه‌ها را رد کنیم.

* از استقلال کشورها استقبال می‌کنم

شان کریستوفر علی استون در پاسخ به سوال خبرنگار شبکه سحر که‌ آیا رابطه‌ای بین مسلمان شدن شما و مبارزه با کاپیتالیسیم و امپریالیسم وجود دارد، گفت: یکی می‌گوید من مسلمان شدم تا وال‌استریت هم مسلمان شود، وظیفه من تحمیل دین نیست، ما درباره فرهنگ و سنت صحبت می‌کنیم. ممکن است اسلام برای آمریکایی‌ها قابل درک نباشد؛ چرا که آمریکا قانون سکولار دارد. در آمریکا مذهب امر شخصی است و به کسی مربوط نیست، درست است که آمریکا دنباله‌رو امپریالیسم انگلستان است و انگلستان تلاش می‌کند فرهنگ خود را غالب کند، اما من مخالف این امپراطوری هستم و از استقلال کشورها استقبال می‌کنم.

* امیدوارم جنبش وال‌استریت انقلابی شود و جمهوریت را به آمریکا برگرداند

این فیلمساز جوان هالیوودی در پاسخ به سوال خبرنگار روزنامه جوان درباره جنبش وال استریت گفت: جنبش وال استریت یک جنبش مردمی است، می‌گوید مردم باید در قدرت باشند و قدرت مردم به فعلیت نرسیده است اما امیدوارم جنبش به حالت انقلابی درآید و جلوی امپراطوری را بگیرد و جمهوریت را حاکم کند.

این کارگردان هالیوودی که در این نشست حضور داشت، در ادامه در پاسخ به این سؤال گفت: ساختن فیلم تعریفی دارد، در زمان جنگ سرد روس‌ها بد بوده‌اند، بعد از ۱۱ سپتامبر برخی دیگر {مسلمانان} بد شده‌اند، به هر حال نتیجه آن اتفاقی بود که در ۱۱ سپتامبر افتاد.

* به وجود روحانیت در سینمای هالیوود فکر می‌کنم

شان کریستوفر علی استون در ادامه این موضوع خاطرنشان کرد: روحانیت در سینمای هالیوود وجود ندارد. من به وجود روحانیت در سینمای هالیوود فکر می‌کنم و معتقدم هالیوود فقط روی مادیات و تبلیغات کار می‌کند.

 * شهادت افتخار است

وی  در پاسخ به سوال خبرنگار خبرگزاری فارس که همواره در طول تاریخ، اسلام با مخاطراتی رو‌به‌رو بوده، آیا شما برای مواجهه با این مخاطرات و به طور مستقیم برای شهادت در راه اسلام آماده‌اید، گفت: ما حتی در فرهنگ مسیحی هم شهید زیاد داشته‌ایم و حضرت عیسی یک شهید است، همانطوری که ژاندارک هم یک شهید است و هر کسی که در راه صداقت جانش را از دست بدهد، شهید است و شهادت افتخار است. من به خداوند اعتقاد دارم و با این اعتقاد از هیچ چیز ترسی ندارم.

* اسلام آوردن من یک بحث اعتقادی است نه سیاسی

وی در پاسخ به سوال دیگر خبرگزاری فارس مبنی بر این که برخی می‌خواهند اسلام آوردن وی را سیاسی جلوه دهند، گفت: اسلام آوردن من یک بحث اعتقادی است اما برای ارائه تصویر درست از ایران هم تلاش می‌کنم. به همین دلیل هم آمده‌ایم تا این دیالوگ بین مردم ایران و آمریکا برقرار شود که ۳۰ سال است قطع شده است. معتقدم آن‌هایی که دنبال جنگ می‌گردند، کسی دست دوستی به سوی آن‌ها دراز نمی‌کند و آن‌ها را دوست ندارند.

وی افزود: من می‌‌دانم که اسلام مذهب سیاسی است و این راجع به فرهنگ این منطقه است و من به عنوان میهمان شما برادر شما هم هستم.

فرانک: صدای انقلاب ایران همه جا شنیده می‌شود

وی افزود: من یک پروژه درباره شهرزاد و ایران کار کردم و می‌دانم که چه فرهنگ قوی‌ای پشت سر این داستان‌ها وجود دارد.

اسکات جیمی فرانک تاکید کرد: اگر داستان‌های زیبا از فرهنگ ایران گفته شود می‌توانیم عشق را تجربه کنیم و آنچه سینمای مستقل ایران می‌گوید خیلی اصالت دارد.

وی افزود: اگر امروز به هرجا بروید این را همه می‌گویند که صدای انقلاب دارد همه جا می‌پیچد.

همچنین «شان کریستوفر علی استون» در پاسخ به سوال خبرنگار پرس‌تی‌وی درباره طرح‌های پدرش درباره ساخت فیلمی درباره «محمود احمدی‌نژاد» گفت: این داستان قدیمی است که پدرم درباره «چاوز» و «کاسترو» فیلم مستند ساخته است و درباره آن به شما چیزی نخواهم گفت.

بهرام حیدری هم در این نشست درباره شیطنت رسانه‌های غربی همچون واشنگتن پست درباره اسلام آوردن پسر الیور استون، گفت: پس از اسلام آوردن شان استون ۱۵۰ میلیون کانکت به اخبار وی در گوگل صورت گرفته است و شما رسانه‌ها هر کاری که می‌کردید چنین اتفاقی در ایران امکان رخ دادن نداشت.

وی افزود: خبر اسلام آوردن شان استون عطش بزرگی درباره ایران و اسلام در جهان رخ داده است.

حیدری افزود: سخنان او بر مبنای فلسفی و معرفتی است و او بر اساس مطالعات خود به اسلام گرویده است.

وی افزود: شان علی استون اسلام را ارث نبرده است، بلکه با مطالعات خود این کار را کرده است و ما برای کار فرهنگی آمده‌ایم.

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبری در دیدار دانشجویان و اساتید دانشگاه های استان کرمان در سال ۱۳۸۴ بیان داشتند:

اگر کسی سر کار بیاید که مطیع و تسلیم آن‌ها باشد – که البته ما چنین کسی را نداریم که سر کار بیاید و مطیع آن‌ها باشد – البته آن‌ها خوشحال خواهند شد و حرفی هم ندارند؛ اما اگر کسی آمد که احساس کردند به انقلاب و اسلام و منافع ملی پایبند است و به مبارزه‌ی با دشمنان بین‌المللی و تسلیم نشوی در مقابل زورگویی‌های آن‌ها معتقد است، خواهند گفت مردم‌سالاری وجود ندارد؛ اگر شخص متدین باشد، بیشتر هم خواهند گفت. آن‌ها معتقدند که مردم‌سالاری، مردم‌سالاری سکولاریزه شده است؛ باید حتماً از دین جدا شود تا اسمش را مردم‌سالاری بگذارند.

بیانات در دیدار دانشجویان و اساتید دانشگاه‌های استان کرمان ۱۹ / ۲ / ۱۳۸۴

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبری در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۴ بیان داشتند:

 قدرت اگر با هدفِ خدمت به مردم باشد، عبادت است. شاید هیچ عبادتی بالاتر از عبادتِ مسؤولی نیست که به خاطر تلاش و خدمت به مردم، از راحت و آسایش و امنیتِ خود صرف‌نظر می‌کند. این روحیه‌ی خدمتگزاری، خاکساری، تواضع در مقابل مردم و شناخت عظمت مردم را برای خودتان حفظ کنید، که این نعمت بزرگی است. از خدای متعال لحظه‌یی غافل نشوید. این توفیقات به فضل و لطف الهی به ما داده می‌شود. باید خود را قابل رحمت و تفضلاتِ روزافزون الهی کنیم. با یاد خدا و با توکل به خدا و با اخلاص در عمل، باید بتوانیم جلب رحمت الهی بکنیم. اگر جلب رحمت الهی شد، همه‌ی مشکلات آسان می‌شود و موانع از سر راه برخواهد خواست.

بیانات در مراسم تنفیذ حکم ریاست جمهوری ۱۲ / ۵ /۱۳۸۴

به گزارش ایسنا «کانکو آکیو» با مراجعه به اداره ارتباطات اسلامی و امور زائرین غیرایرانی آستان قدس رضوی در سن ۵۱ سالگی با به زبان آوردن شهادتین از دین مسیحیت به دین مبین اسلام مشرف شد و نام «فاطمه» را برای خود برگزید.

وی درباره علت تشرفش به دین اسلام گفت: در سفر خود طی چند سال گذشته به ایران در ایام محرم و مشاهده هیات‌های عزاداری و شعائر دینی در خیابان‌ها، نسبت به دین اسلام علاقه‌مند شدم.

این تازه مسلمان که بیش از دو سال مشغول تحقیق و بررسی درباره دین اسلام بود، اظهار کرد: دین اسلام کامل‌ترین دین در میان ادیان الهی می‌باشد و در اسلام برای رسیدن به سعادت جاودان و آرامش دستور عمل‌های مناسب آمده است.

وی افزود: با توجه به این‌که بارگاه منور رضوی جزء مقدس‌ترین اماکن مذهبی جهان است، این مکان را بهترین فضا برای تشرف به دین اسلام دریافتم و با تشرف به دین مبین اسلام در این فضای ملکوتی احساس آرامش و تولدی دوباره دارم.

«آکیو» با اشاره به ضرورت حجاب و پوشش مناسب اسلامی برای زن‌ها گفت: حجاب نه تنها مانعی برای حضور زن در جامعه ایجاد نمی‌کند، بلکه این پوشش و حجاب، موجب کامل شدن شخصیت وجودی او نیز خواهد شد.

همچنین معاون تبلیغات و ارتباطات اسلامی آستان قدس رضوی با اشاره به این موضوع اظهار کرد: از سوی این معاونت یک جلد کلام‌الله مجید و کتاب‌هایی درباره اصول اعتقادی اسلام و مذهب شیعه و بسته‌های فرهنگی و متبرک به تازه مسلمان‌ها اهداء می‌شود.

حجت‌الاسلام ‌و‌المسلمین حسینی اظهار کرد: با هماهنگی‌های صورت گرفته از سوی معاونت تبلیغات و ارتباطات اسلامی آستان قدس رضوی یکی از استادان حوزه به تبیین احکام، اصول و فروع دین اسلام و ویژگی‌های شخصیتی پیامبر عظیم‌الشان(ص) و امامان معصوم(ع) برای این تازه مسلمان‌ها می‌پردازد.

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبری، در دیدار اقشار مختلف مردم در سال ۱۳۸۴ بیان داشتند:

اختلاف نظرهایی که در دوران انتخابات پیش می‌آید، ممکن است کدورت‌هایی را بین بعضی از برادران و خواهران به‌وجود بیاورد؛ نگذارید این کدورت‌ها باقی بماند. فرض کنید یکی از شما دو رفیق، طرفدار یک نفر هستید؛ دیگری هم طرفدار یک نفر دیگر. در مقام بحث و مجادله، شما می‌خواهی حرف خودت را ثابت کنی؛ او هم می‌خواهد حرف خودش را ثابت کند؛ لذا ممکن است از هم کدورت پیدا کنید. این کدورت‌ها روز جمعه باید زیر خاک دفن شود و تمام گردد. کسی که روز جمعه با انتخاب مردم برگزیده شد، او دیگر منتخب همه است؛ چه کسانی که به او رأی داده‌اند، چه کسانی که به دیگری رأی داده‌اند… همه موظفند نسبت به کسی که انتخاب شد، همکاری و همدلی نشان دهند. کسی که شورای نگهبان او را تأیید کرده است، در واقع مُهر صلاحیت به او زده است. اختلاف و دعوا سر پیدا کردن صالح‌تر است.

بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم۲۵ / ۳ / ۱۳۸۴

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبری در جمع کثیری از مردم استان گیلان در سال ۱۳۸۰ بیان داشتند:

انتخابات در کشور ما باید مسابقه‌ای برای خدمت باشد، نه مسابقه‌ای برای کسب قدرت. انتخابات اسلامی این‌گونه است. آن‌جایی که دعوا بر سر قدرت است، آن‌طوری می‌شود که شما در بعضی از انتخابات دنیا مشاهده می‌کنید. آن‌جا دعوا بر سر قدرت است؛ دست به یقه‌اند؛ هر طرف می‌خواهد قدرت را به حزب و مجموعه‌ی خودش منتقل کند. مسأله، مسأله‌ی کسب قدرت است. صریحاً هم می‌گویند: تلاش می‌کنیم تا به قدرت و مقام برسیم. در منطق اسلامی، قدرت و عزّت و آبرو و خوش‌نامی و امکانات، فقط و فقط برای خدمت به مردم و حرکت دادن خود و جامعه و کشور در راه نظام مقدّس اسلامی و رسیدن به آرمانهای بلندی است که انسان‌ها نیازمند آنند. این مسند، مسابقه برای خدمت و زحمت‌کشی است.

بیانات در جمع کثیری از مردم استان گیلان در استادیوم شهید عضدی شهرستان رشت۱۱ / ۲ / ۱۳۸۰

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبریدر مراسم شانزدهمین سالگرد ارتحال امام خمینی (ره) در سال ۱۳۸۴ بیان داشتند:

به همه‌ی برادران و خواهران و همه‌ی ملت عزیز ایران سفارش می‌کنم که فضای انتخابات را، هم گرم و هم سالم نگه دارند. کسانی که به یک نامزد انتخاباتی علاقه‌مندند، مراقب باشند به خاطر علاقه‌ی به او، نامزد دیگر را تخریب نکنند؛ این بین مردم اختلاف و نقار ایجاد می‌کند؛ علاوه بر این‌که تخریب اساساً کار درستی نیست و فایده‌یی هم ندارد. کسی که با تخریب یک نامزد انتخاباتی می‌خواهد آراء او را کم کند، به مقصود خودش دست پیدا نمی‌کند؛ هم یک کار غلط و خلاف منطق و در موارد بسیاری خلاف شرع انجام می‌گیرد، هم فایده‌یی گیر او نمی‌آید. فضا را سالم نگه دارید. شما از نامزد خودتان حمایت کنید، دیگران هم از نامزد خودشان حمایت کنند و به او رأی دهند. در پیدا کردن نامزد مورد نظر دقت کنید. به کسی گرایش پیدا کنید که به دین مردم، به انقلاب مردم، به دنیای مردم، به معیشت مردم، به آینده‌ی مردم و به عزت مردم اهمیت می‌دهد.

بیانات در مراسم شانزدهمین سالگرد ارتحال امام خمینی (ره) ۱۴ / ۳ / ۱۳۸۴

به گزارش جنبش اینترنتی حضور آگاهانه، مقام معظم رهبری در جمع مردم کردستان در سال ۱۳۸۸ بیان داشتند:

من نسبت به شخص، هیچ‏گونه نظری ابراز نمی‌کنم؛ اما شاخص‌هایی وجود دارد. بهترین، آن کسی است که درد کشور را بفهمد، درد مردم را بداند، با مردم یگانه و صمیمی باشد، از فساد دور باشد، دنبال اشرافی‌گری خودش نباشد. آفت بزرگ ما اشرافی‌گری و تجمل‏ پرستی است… یکی از اساسی‏ترین کارها برای این‌که ما جلوی اسراف را بگیریم این است که مسئولین کشور، خودشان، کسانشان، نزدیکانشان و وابستگانشان، اهل اسراف و اهل اشرافی‌گری نباشند. چطور می‌توانیم اگر خودمان اهل اسراف باشیم، به مردم بگوییم اسراف نکنید… این هم به نظر من شاخص مهمی است. آگاهانه بگردید؛ برسید؛ و به آن‌چه که رسیدید و تشخیص دادید، با قصد قربت اقدام کنید؛ با قصد قربت پای صندوق انتخابات بروید و خدای متعال اجر خواهد داد.

بیانات در جمع مردم استان کردستان‏ در میدان آزادی سنندج۲۲ / ۲ / ۱۳۸۸

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحیم‌
تبریک عرض میکنیم میلاد مسعود حضرت نبى اکرم (صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم) و حضرت امام صادق (علیه الصّلاة و السّلام) را به همه‌ى حضار محترم، برادران و خواهران عزیز؛ بخصوص به میهمانان محترم و عزیزى که از کشورهاى دیگر در این جلسه حضور دارند و شرکت کردند. و همچنین تبریک عرض میکنیم این پدیده‌ى فرخنده‌ى تاریخى عظیم را به همه‌ى امت اسلامى و همه‌ى بشریت و بخصوص به ملت عزیز و حاضر در صحنه‌ى کشور ایران.

 امسال بحمداللَّه این دو حادثه‌ى بزرگ - یعنى این میلاد مسعود که مایه‌ى خیر و مفتاح حرکت عظیم تاریخى اسلام است، و حادثه‌ى پیروزى انقلاب اسلامى که یکى از آثار و ثمرات این حرکت عظیم اسلامى در تاریخ است - تقارن پیدا کرده است. ملت ایران دو عید را امروز جشن میگیرند؛ هم عید ولادت را و هم عید تولد انقلاب اسلامى را، که تولد انقلاب اسلامى در واقع یک ولادت جدیدى بود براى اسلام؛ در آن روزى که دنیاى مادى و قدرتهاى سلطه‌گر مادى با تلاشهاى ده‌ها ساله تصور میکردند که بساط دین و معنویت را و بخصوص اسلام را از عرصه‌ى زندگى انسانها جمع کردند، در یک چنین شرائطى این صداى عظیم، این غریو بزرگ و ماندگار تاریخى در این کشور به وجود آمد، بلند شد؛ هم دشمنان را دهشت‌زده کرد، دشمنان اسلام را، دشمنان استقلال ملتها را، دشمنان بشریت را؛ هم دوستان هوشمند و انسانهاى آگاه و بابصیرت را در همه‌ى دنیا امیدوار کرد. آن روزى که انقلاب اسلامى در ایران پدید آمد، هیچ کس در این دنیاى بزرگ گمان نمیکرد که پرچم اسلام بتواند اینجور، آن هم در یک چنین منطقه‌اى، در یک چنین کشورى که به طور دربست در اختیار سلطه‌گران بود، به اهتزاز در بیاید و این حرکت اسلامى بماند، رشد پیدا کند، در مقابل دشمنى‌ها بتواند مقاومت کند؛ هیچ کس در اطراف دنیا فکر نمیکرد.

 دشمنان نظام جمهورى اسلامى به خودشان وعده میدادند که در ظرف یک ماه، دو ماه، یک سال حداکثر، نظام جمهورى اسلامى را از پا خواهند انداخت و همه‌ى تلاش را براى یک چنین مقصودى به کار بردند. واقعاً روزبه‌روزِ تاریخ انقلاب ما عبرت است؛ روزبه‌روزِ این سالهاى پرتحرک و پرتلاش که انقلاب اسلامى در ایران شروع شد، میتواند به صورت یک نشانه‌اى، یک تابلوئى، در مقابل چشم ملتها قرار بگیرد و مایه‌ى عبرت باشد. آن همه توطئه، آن همه فشار به شکلهاى گوناگون و ایستادگى ملت ایران با رهبرى آن مرد عظیمى که بلاشک لمعه‌اى و لمحه‌اى از انوار طیبه‌ى نبوتها در وجود او خداى متعال قرار داده بود. امام بزرگوار ما، این مرد بزرگ، دنباله‌ى همان راه را، همان کیفیت را، همان حرکت را به کار گرفت، ملت ایران هم وفادارى نشان دادند، صدق نشان دادند، در صحنه ماندند، فشارها را تحمل کردند، عزم و اراده‌ى خودشان را فائق کردند بر توطئه‌ى دشمن. لذا این شجره‌ى طیبه ماند، ریشه دواند، رشد کرد و ان‌شاءاللَّه روزبه‌روز بر رشد و بر استحکام و قوّت و قدرت این بناى مستحکم افزوده خواهد شد. اینها همه از برکت اسلام است، همه از برکت ولادت امروز است.

 ما مسلمانها براى اینکه راه هدایت را پیدا کنیم، کافى است شخصیت پیغمبر را بشناسیم. عقیده‌ى ما البته این است که همه‌ى بشریت از وجود پیغمبر باید استفاده کنند و میکنند، اما اولى‌ به استفاده، ما امت اسلامى هستیم. این موجود عظیم، داراى خُلُق عظیم، این شخصیتى که خداى متعال او را براى بزرگترین رسالت دوران تاریخ بشر تربیت کرد که امام صادق (علیه‌السّلام) فرمود: «انّ اللَّه عزّ و جلّ ادّب نبیّه فاحسن ادبه فلمّا اکمل له الادب قال انّک لعلى خلق عظیم ثمّ فوّض الیه امر الدّین و العباد لیسوس عباده»؛ خداى متعال این شخصیت عظیم را پرورید، تربیت کرد، رشد داد، همه‌ى لوازم یک کار عظیم تاریخى را در این وجود مطهر و مقدس فراهم کرد، بعد این بار سنگین را بر دوش او گذاشت؛ این بار سنگین رسالت تاریخى را. لذا امروز که روز هفده ربیع‌الاول است، روز ولادت نبى مکرم است، شاید بتوان گفت بزرگترین عید بشریت در طول تاریخ انسانى است که یک چنین انسان عظیمى را خداى متعال هدیه کرد به بشر، به تاریخ بشر؛ و این بزرگوار هم به لوازم این کار قیام کرد.

 امروز ما مسلمانها بر روى شخصیت پیغمبر اکرم اگر تمرکز کنیم، دقت کنیم، بخواهیم درس بگیریم، براى دین و دنیاى ما کافى است. براى بازگشت عزت ما نگاه کردن به این وجود و یاد گرفتن از او و درس گرفتن از او کافى است. مظهر علم بود، مظهر امانت بود، مظهر اخلاق بود، مظهر عدالت بود. بشر به چى احتیاج دارد؟ نیازهاى بشرى همینهاست. اینها نیازهایى است که در طول تاریخ بشر تغییر پیدا نکرده است. این همه تحولات و تطورات در زندگى انسانها از اوّلى که بشر به وجود آمد تا امروز - که اوضاع و احوال زندگى را، تشکیلات زندگى را دستخوش تغییرات گوناگونى کرده است - خواسته‌هاى اصلى بشر تغییر پیدا نکرده است. از اول تا امروز بشر به دنبال امنیت و آرامش بوده است، به دنبال عدالت بوده است، به دنبال اخلاق نیک بوده است، به دنبال ارتباط مستحکم با مبدأ آفرینش بوده است. اینها خواسته‌هاى اصلى بشریت است که از فطرت انسان بر میخیزد. مظهر همه‌ى اینها پیغمبر اکرم (صلّى اللَّه علیه و اله و سلّم) است. ما امت اسلامى امروز احتیاج داریم، به همه‌ى این خصوصیات احتیاج داریم. امت اسلامى امروز به پیشرفت علمى نیاز دارد، به ثقه و اطمینان به خداى متعال نیاز دارد، به روابط سالم و اخلاق حسنه در میان خودمان احتیاج داریم، باید با هم برادرانه رفتار کنیم، باید با هم با گذشت رفتار کنیم، باید نسبت به یکدیگر حلم داشته باشیم، باید با اغماض برخورد کنیم. مظهر همه‌ى این خصوصیات پیغمبر اکرم است. علم او، حلم او، اغماض او، رحمت او و تودّد او با ضعفا، عدالت او نسبت به همه‌ى آحاد جامعه، مظهر اینها پیغمبر است. درس بگیریم از پیغمبر؛ به اینها احتیاج داریم ما. امروز ما احتیاج داریم به اطمینان به خداى متعال، وثوق به خدا، اطمینان به وعده‌هاى الهى. خداى متعال به ما وعده کرده است؛ فرموده است اگر مجاهدت کنید، اگر تلاش کنید، خداى متعال شما را به مقصود میرساند و شما در سایه‌ى ایستادگى، به اهداف خود دست پیدا میکنید. در مقابل شهوات دنیائى احساس ضعف و زبونى نکنیم؛ در مقابل مال، در مقابل مقام، در مقابل وسوسه‌هاى گوناگون نفسانى احساس ضعف نکنیم؛ ایستادگى کنیم. اینهاست آن چیزى که بشریت را به اوج کمال میرساند، یک ملت را عزت میبخشد، یک جامعه را به خوشبختى و سعادت واقعى میرساند. به اینها ما احتیاج داریم؛ مظهر همه‌ى اینها پیغمبر ماست.

 این زندگى نبى مکرم است، آن دوران کودکى‌اش است، آن دوران جوانى‌اش است، قبل از بعثت. امانت او به جورى است که همه‌ى قریش و همه‌ى عربى که او را میشناختند، به او لقب «امین» دادند. انصاف او نسبت به افراد و نگاه عادلانه‌ى او نسبت به افراد جورى است که وقتى میخواهند حجرالاسود را به جاى خود نصب کنند، و طوائف عرب، قبائل عرب با هم مناقشه دارند، نزاع دارند، او را به عنوان حَکم قرار میدهند؛ در حالى که یک جوانى است. این نشان‌دهنده‌ى نگاه منصفانه‌ى او به همه است که همه این را میدانستند. او را صادق میدانستند، او را امین میدانستند. این دوران جوانى‌اش است. بعد هم دوران بعثت؛ آن از خودگذشتگى، آن مجاهدت، آن ایستادگى. همه‌ى بشرِ آن روز که با او مواجه بودند و در مقابل او بودند، نقطه‌ى مقابل او حرکت میکردند و ضدیت با او میکردند. این همه فشار، این سیزده سالِ مکه، چه سالهاى سختى بود؛ پیغمبر ایستاد و ایستادن او مسلمانهاى مقاوم و مستحکمى به وجود آورد که هیچ فشارى روى آنها اثر نمیکرد. اینها درس است براى ما. بعد هم جامعه‌ى مدنى را تشکیل داد، ده سال بیشتر هم حکومت نکرد. اما پى‌ریزى یک بنائى را کرد که در طول قرنهاى متمادى، قله‌ى بشریت در علم، در تمدن، در پیشرفت معنوى، در پیشرفت اخلاقى، در ثروت، همین جامعه بود؛ جامعه‌اى که پیغمبر طراحى کرده بود و او پى‌ریزى کرده بود.

 خب، مسلمانها بعد از او سستى‌هائى به‌خرج دادند، ضربه زدند؛ ما مسلمانها به دست خودمان خودمان را عقب انداختیم. حالا هم به دست خودمان باز دنبال او حرکت کنیم، پیش برویم. امروز امت اسلامى احتیاج به اتحاد دارد، احتیاج به تراحم دارد، احتیاج به تعارف دارد. امروز با این قیامهائى که در دنیاى اسلام و در جهان عرب به وجود آمده است، این بیدارى ملتها، این حضور ملتها در صحنه، این عقب‌نشینى‌هاى پى‌درپى آمریکا و دستگاه‌هاى استکبارى، این ضعف روزافزون رژیم صهیونیستى، اینها براى ما مسلمانها فرصت است؛ براى امت اسلامى فرصت است. به خودمان بیائیم، درس بگیریم و شکى نیست که ان‌شاءاللَّه با همت امت اسلامى و بزرگان، روشنفکران، نخبگان علمى، سیاسى، دینى، این حرکت ادامه پیدا خواهد کرد و دنیاى اسلام روزِ عزت خود را ان‌شاءاللَّه بار دیگر خواهد دید.

 از خداوند متعال مسئلت میکنیم که این حادثه را، این روز را هرچه نزدیکتر کند و به همه‌ى ما توفیق بدهد که در این حرکت سهیم و شریک باشیم.

والسّلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته‌

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مقام معظم رهبری در گزارشی از حضور سرزده مقام معظم رهبری در منزل شهید رضایی نژاد نوشت: از همان لحظه‌ی ورودمان، دختربچه شروع می‌کند به ورجه وورجه توی اتاق. اسمش «آرمیتا»ست؛ آرمیتا رضایی‌نژاد؛ دختر شهید داریوش رضایی‌نژاد. ۵ ساله است. احتمالا خوشحالی‌اش از این است که امروز این همه مهمان به خانه‌شان آمده. «خانه» که چه عرض کنم؛ نمی‌دانم با گذشت چندماه، توانسته اینجا را به عنوان خانه قبول کند یا نه. بعد از این که پدرش را جلوی چشمان او و مادرش شهید کردند، به‌خاطر مسائل روحی، به این محل نقل مکان کرده‌اند. خانه‌ای ظاهرا نوساز که هنوز به جز یک قاب عکس بزرگ از پدر، چیز دیگری روی دیوارهایش نصب نشده؛ حتی عکس آرمیتا روی دوش پدر هم روی میز است.
سعی می‌کنم سر صحبت را با آرمیتا باز کنم. اما بر خلاف ظاهر بازیگوشش، انگار خیلی اهل حرف زدن نیست. عمویش می‌گوید: «به این راحتی‌ها با کسی کنار نمی‌آید.» ناچار می‌شوم از تخصصم استفاده کنم. می‌روم سراغ حساس‌ترین موضوع برای دختربچه‌ها: «چی کار کردی موهات اینقدر بلند شده؟» جواب می‌دهد: «شیر خوردم.» لحن شیرین کودکانه‌اش بیشتر از بازیگوشی‌هایش جذاب است. کتابی که دستش هست را نشانم می‌دهد و از روی آن اعداد را می‌خواند. همه عددها را بلد است. به جز «صفر» که به آن می‌گوید «ده». قبول می‌کند که تا «۲۰» برایم بشمرد و این کار را می‌کند. بعد هم کلمات نامفهومی زیر لب زمزمه می‌کند و می‌گوید: «تا ۳۰ شمردم. اما تند تند.» ظاهراً یخش آب شده. می‌گویم کتابش را برایم بخواند. کتاب را روی زمین می‌گذارد و دراز می‌کشد برای خواندن کتاب. اما برگه‌های وسط کتاب پاره می‌شود. فوری می‌گوید: «شیطون پارش کرد.»

کم‌کم عکاس و فیلمبردار هم از راه می‌رسند. شلوغی اتاق، آرمیتا را کمی ساکت و مظلوم می‌کند و کار من را مشکل. پیشنهاد می‌کنم از مادرش اجازه بگیرد و برایم نقاشی بکشد. خوشبختانه انگار از نقاشی هم خیلی خوشش می‌آید. مادرش هم استقبال می‌کند و یک مقوای کوچک و بسته پاستل‌هایش را به او می‌دهد. خودش هم تاج قرمز رنگش را می‌آورد و کنار من مشغول نقاشی می‌شود. البته حواسش هست که: «اگه اینجا رو به هم ریخته بکنم، مامانم دعوام می‌کنه.»
قرار می‌شود نقاشی خودش را بکشد. اول سر، بعد بدن، بعد دست و پاها. از او می‌پرسم: «پس صورتش کو؟» تذکر می‌دهد که صبر داشته باشم. اول دهان را می‌کشد و بعد چشم‌ها را. آخر سر هم یک نقطه می‌گذارد و می‌گوید: «حوصله ندارم دماغ بکشم.» پاهای نقاشی که شبیه دم ماهی می‌شود، نظرش عوض می‌شود: «این پری دریاییه.» بعد هم برای پری دریایی یا همان آرمیتای سابق، یک تاج می‌کشد. لباس پری را بنفش می‌کند و می‌گوید: «لباسش صورتی باشه. از صورتی خیلی خوشم میاد.» و با رنگ زرد، تاج پری را رنگ می‌کند و برای این که مبادا من رنگ‌ها را اشتباه کنم، توضیح می‌دهد: «زرد همون طلاییه دیگه.» نقاشی کشیدن آرمیتا فرصت خوبی برای عکاس‌ها مهیا می‌کند تا قبل از رسیدن آقا، چند عکس خوب از او بگیرند.
من هم به سمت دیگر اتاق می‌روم، جایی که مادر در حال صحبت با یکی از مسئولین است و عمو هم با یکی از عکاس‌ها گرم گرفته. در جایی که بتوانم حرف‌های دو طرف را بشنوم، می‌ایستم. مادر از سوابق همسرش می‌گوید: «متولد ۵۶ بود. اهل آبدانان ایلام هستیم. دو سال جهشی خوند و دیپلمش رو تو ۱۶ سالگی گرفت. برای این که به خانواده فشار مالی نیاد، رفت دانشگاه مالک‌اشتر؛ مهندسی برق. همیشه شاگرد اول بود. حتی توی دانشگاه. قرار بود از مهرماه دکتراش رو شروع کنه. استادی که باهاش مصاحبه کرده بود، خیلی ازش راضی بود.» اینها را می‌گوید و لابه‌لای حرف‌هایش، چند چیز دیگر هم می‌گوید و بعد تذکر می‌دهد که: «البته اینا رو که نباید منتشر کنید.» و این چند چیز، از موضوع تحقیقات «داریوش» هست تا جایگاه مدیریتی و علمی‌اش. عمو هم آن طرف دارد همین حرف‌ها را می‌زند.

خود مادر، کارشناسی ارشد علوم سیاسی‌اش را از دانشگاه علامه گرفته. البته دوره لیسانسش را دانشگاه تهران بوده و همانجا از طریق برادر شهید که حقوق می‌خوانده با داریوش آشنا شده. برادر شهید که الان هم در خانه هست و همه «عمو» صدایش می‌زنند، الان دیگر قاضی شده.
همسر شهید می‌رود سراغ خاطراتش از شهید. از این که روز ترور، اول مرداد بوده و روز ۲۶ تیر، یازدهمین سالگرد ازدواجشان. از این که هر از گاهی خواب شهید را می‌بیند که در آرامش است. و از این که «متاسفانه مادر شهید، کمتر خواب پسرش رو می‌بینه.» مادر و خواهر شهید هم در خانه هستند و توی آشپزخانه مشغول صحبت با یکدیگرند.
همسر شهید از احوال بعد از ترور می‌گوید و این که آنقدر پریشان‌حال بوده که یک روز بعد از ترور، پدرشوهرش او را نشناخته. می‌گوید معمولاً مردم در این شرایط دچار شوک می‌شوند. چند اصطلاح روان‌شناسی هم می‌گوید. حرف‌هایش چندان عجیب نیست. بالاخره وقتی مردی را جلوی همسر و دخترش ترور کنند، شوکه‌شدن چیز ساده‌ای به نظر می‌رسد. توضیح هم می‌دهد: «به‌خاطر همین هم دو تا روانشناس برای ما گذاشتن. اما چون من و دخترم، هر دوتامون «برون‌گرا» هستیم، مدام درباره‌ی روز حادثه باهم حرف می‌زنیم و دخترم اون روز رو برام تعریف می‌کنه. همین هم باعث شد که ما به اون شوک دچار نشیم. دکترها هم خیلی تعجب کرده بودن. حتی من دیگه وقتی ماجرای اون روز رو تعریف می‌کنم، گریه هم نمی‌کنم.» جمله همسر شهید تمام نشده که بغض میپرد توی گلویش. البته خیلی زود بر خودش مسلط می‌شود.

تازه متوجه می‌شوم که چرا وقتی از او اجازه گرفتم که عکس پدر را به آرمیتا بدهم، آنقدر راحت اجازه داد. البته مادر اشاره می‌کند که دخترش خیلی حساس است که تلویزیون حتما پدرش را در کنار سایر شهیدان نشان دهد و تعریف می‌کند که چند روز پیش، بعد از ترور مهندس احمدی روشن که تلویزیون کلیپی از دانشمندان شهید نشان می‌داده و تصویر داریوش در آنها نبوده، دخترش اعتراض کرده که: «پس چرا عکس بابا رو نشون ندادن.»

همسر ادامه می‌دهد که اگرچه اهل آبدانان ایلام بوده، نه در خانواده خودش و نه در خانواده همسرش، شهید نداشته‌اند. برای همین هم تازه متوجه حال و هوای خانواده شهدا می‌شود: «حالا که خودم قربانی هستم.» و ادامه می‌دهد که همین موضوع باعث شده با همسر سه دانشمند شهید دیگر، دکتر علی‌محمدی، دکتر شهریاری و مهندس احمدی روشن رابطه نزدیکی پیدا کند.

از جنب و جوش مسئولین می‌فهمیم که میهمان خانه شهید تا چند لحظه دیگر می‌آیند. عکاس‌ها و فیلمبردارها سعی می‌کنند در محل مناسبی قرار بگیرند. اما همسر شهید خیلی راحت در حال مصاحبه است. یکی از مسئولین پیش او می‌رود و آرام می‌گوید: «من فقط یه نکته خدمتتون عرض کنم. الان آقا تشریف میارن خونه‌تون.» همسر که حرف این مسئول را جدی نگرفته است، لبخندی می‌زند. اما بعد از چند لحظه که انگار تازه متوجه تغییر رفتار خبرنگارها می‌شود، می‌پرسد: «جدی می‌گین؟» و تازه متوجه می‌شود که میهمان امشب‌شان کیست. از او می‌پرسم مگر خبر نداشتید و می‌فهمم که او فکر می‌کرده قرار است از «روایت فتح» برای مصاحبه بیایند. نگاهی به ظاهر تیم خبرنگاری می‌اندازم. تازه متوجه می‌شوم که واقعاً هم شک‌برانگیز نیست که از روایت فتح آمده باشند.
مادر و خواهر شهید هم که اینجا هستند، امروز صبح برای معالجه مادر شهید به تهران آمده بودند. اولین جمله‌ی همسر شهید این است: «کاش خبر داده بودین که به پدر شهید هم می‌گفتیم بیان تهران. تو روحیه‌شون خیلی تاثیر داشت.» یاد چند دقیقه قبل می‌افتم که تعریف می‌کرد پدر شهید، پاسدار بوده و از روز اولِ جنگ به جبهه رفته؛ با تفنگ «برنو» و «ام یک». تا آخر جنگ هم به ندرت مرخصی می‌آمده. همین هم باعث شده بود که داریوش همیشه با عکسی از امام خمینی که روی دیوار خانه‌شان قرار داشته درد و دل کند.
هرچند میوه و شیرینی و شکلات روی میز چیده شده و قبلا هم با چای از ما پذیرایی کرده‌اند، اما همسر شهید تازه به فکر می‌افتد که چه باید بکند. اولین کار این است: «آرمیتا! آقای خامنه‌ای میخوان بیان خونه‌مون. همونی که عکسشون رو نشونت می‌دادم. وقتی اومدن، بهشون خوشامد بگو.» بعد هم می‌پرسد: «لازمه روسری سرش کنم؟» و پاسخ می­شنود که هیچکدام از این کارها لازم نیست. بهترین کار این است که بچه را به حال خودش بگذارد و خودش هم دم در برود. چون آقا چند لحظه دیگر می‌رسند.
مادر به دختر می‌گوید که برای آقا نقاشی بکشد و «روز حادثه» را هم به‌عنوان موضوع پیشنهاد می‌دهد. دختر هم که انگار متوجه کم‌بودن وقت شده، همانجا فوری روی زمین دراز می‌کشد و شروع می‌کند به نقاشی. اول یک دایره می‌کشد که ظاهراً «سر» است. بعد هم یک دایره بزرگ توی همان سر. بعد هم دو تا چشم. مثل نقاشی قبلی، حوصله دماغ ندارد و جای آن یک نقطه بین دو چشم می‌گذارد. بعد هم روسریِ نقاشی را می‌کشد و در آخر بدن و دست و پا را. مادر که از نقاشی بچه تعجب کرده، می‌پرسد: «این چیه کشیدی؟ گفتم روز حادثه رو بکش.» و آرمیتا جواب می‌دهد: «خب. این تویی دیگه.» مادر که انگار از چهره زشت نقاشی ناراحت شده، می‌گوید: «پس چرا دهنم انقدر بزرگه؟» و آرمیتا توضیح می‌دهد: «یادت نیس؟ داشتی جیغ می‌کشیدی دیگه.» و معلوم می‌شود این تصویر دختربچه از مادرش است، روزی که پدرش را جلوی چشمانش شهید کردند.
‫از او می‌پرسم «اون روز چی شد؟» و آرمیتا جواب می‌دهد: «بابام رو با تفنگ کشتن. من بالا سرش بودم. مامان جیغ می‌کشید. من رفتم خونه همسایه‌مون. بابا رو بردن بیمارستان. بعد رفتم خونه عمو خوابیدم. چون مامان نبود.» می‌پرسم: «کی بابات رو کشت؟» می‌گوید: «اسراییلیا. اسراییل جزیره آدم بدهاست. آدم خوبا رو شهیدشون می‌کنن.» می‌گویم: «می‌خوای چی‌کارشون کنی؟» می‌گوید: «اول دستگیرشون می‌کنیم. بعد میندازیمشون جهنم.» جهنم را آنقدر سفت و سخت می‌گوید که خنده‌ام می‌گیرد و می‌پرسم: «خودت؟» می‌گوید: «نه. پلیسا می‌گیرنشون. خدا هم میندازدشون جهنم.» جوابش به نظر قانع‌کننده می‌رسد.
بالاخره چند دقیقه انتظار به پایان می‌رسد. ساعت حدود ۷:۴۵ است که مادر به همراه دختر به استقبال آقا می‌روند. عمو و مادر شهید هم همین‌طور. شروع صحبت‌ها طبق معمول، تسلیت است و صحبت از شهید. همسر شهید که از مقامات علمی داریوش می‌گوید، آقا حرفش را تایید و تکمیل می‌کنند: «اینها هم برجستگی علمی داشته‌اند، هم برجستگی معنوی. نشانه‌اش هم شهادت است. این حرف اینقدر تکرار شده که عمقش پنهان مانده. اما خدا شهادت را نصیب هرکسی نمی‌کند.»
رهبر سراغی از پدر شهید می‌گیرند و وقتی می‌شنوند در آبدانان است، از خاطرات حضورشان در آبدانان در زمان جنگ تعریف می‌کنند و می‌گویند: «آبدانان، اولین محل اسکان آواره‌های جنگ بود. به خاطر نزدیکی‌اش به مناطق جنگی. و از آنجا آواره‌ها را به تهران و شیراز و جاهای دیگر می‌فرستادند.»
لابه‌لای همین صحبت‌هاست که آرمیتا نقاشی‌اش از مادر را به مهمان نشان می‌دهد. وقتی از او می‌خواهند نقاشی را توضیح بدهد، ترجیح می‌دهد نقاشی را بگیرد تا کاملش کند و از آن طریق حرفش را بزند. انگار هنوز یخش برای حرف زدن باز نشده. می‌خواهد همانجا روی زمین نقاشی کند اما آقا او را کنار خودشان می‌آورند و میز کنار دست خودشان را هم برای «آرمیتا خانوم» خالی می‌کنند تا همانجا مشغول نقاشی شود. بعد هم همانطور که به حرف‌های میزبان گوش می‌دهند، چشم از نقاشی کشیدن دختر برنمی‌دارند و با دست هم نوازشش می‌کنند. آرمیتا هم تندتند نقاشی می‌کشد و رنگ می‌کند. این را از سریع عوض کردن پاستل‌هایش می‌توان فهمید. اما بعد از چند دقیقه نظرش عوض می‌شود. نقاشی را رها می‌کند و می‌دود و نقاشی «پری دریای‌»‌اش را از اتاق دیگر می‌آورد و به دست رهبر می‌دهد.
آقا می‌پرسند: «این تو آبه؟ داره شنا می‌کنه؟» و آرمیتا که دیگر نطقش باز شده، جواب می‌دهد: «فکر کنم تو خشکی هم با دستاش بتونه راه بره.» همه از این حاضر جوابی خنده‌شان می‌گیرد. به‌خصوص خود آقا که می‌گویند: «معلومه خیلی باهوشه. از زمینی‌ها هم قوی‌تره.» و عمو باتعجب می‌گوید: «آرمیتا به این زودیا با کسی صمیمی نمی‌شه. با شما خیلی راحت صمیمی شد.» و آقا می‌گویند «القلب یهدی الی القلب».
آرمیتا از مادر اجازه می‌گیرد که از شکلات‌های روی میز بخورد. بعد هم شکلاتی برمی‌دارد و آن را جوری باز می‌کند و گاز می‌زند که میهمانشان هم ببیند. معنای این حرکاتش معلوم است. هرچند میزبانان به قدری در فضای جلسه قرار گرفته‌اند که چیزی تعارف نمی‌کنند.
همسر شهید از برادر دیگر شهید می‌گوید که رشته برق را رها کرده و حقوق خوانده. و حالا که برادرش شهید شده، می‌گوید کاش من هم همان برق را می‌خواندم. رهبر هم تایید می‌کنند: «البته در همه رشته‌ها می‌شود موثر بود. واقعا کی فکرش رو می‌کرد مهندس برق یا فیزیک بتواند اینقدر در سرنوشت کشور تاثیر بگذارد. هرکس باید در بخش خودش قوی باشد. فقط باید مانع جلویش نباشد و بستر برای پیشرفت آن فراهم باشد. هرکس هم نیتش را خدایی کند، سودش مضاعف می‌شود.» بعد هم تعریف می­‌کنند که رئیس یکی از مهمترین دانشگاه‌های تونس، چند روز پیش چند دقیقه‌ای بعد از نماز پیش ایشان رفته و از حیرتش از رشد علمی ایران گفته است. رهبر اینها را می‌گویند و می‌رسند به این مطلب که جوان جمهوری اسلامی اینقدر مؤثر است که هزینه می‌کنند تا ترورش کنند؛ هم هزینه‌ی مالی، هم اعتباری، هم وقت، هم نیرو؛ چون این جوان برای سایرکشورها هم الگو می‌شود.

آرمیتا که حالا یک نقاشی دیگر هم کشیده، آن را به رهبر نشان می‌دهد: «این خودمم.» توی این نقاشی، آرمیتا دو جفت بال دارد که بعداً به من می‌گوید قرار است با آنها تا «اون ور دنیا» پرواز کند. آقا هم حرفشان را قطع می­کنند و باز دختر را نوازش می­کنند؛ البته از همان موضوع حساس برای دختربچه‌ها می‌گویند: «چه موهای بلندی!» مادر که ظاهراً فکر می‌کند شاید بلندبودن موها چیز خوبی نبوده، فوری توضیح می‌دهد: «باباش خیلی این موها رو دوست داشت. برای همین آرمیتا نمی‌ذاره کوتاهش کنیم.» اما رهبر با یک حدیث منظورشان را تکمیل می‌کنند: «روایتی از امام صادق(ع) داریم که فرموده موهای «ام سلمه» همسر پیامبر(ص) آنقدر بلند بوده که آن را به «هجل» (پابند)ش می‌بسته و وقتی می‌ایستاده، از زیبایی مثل «پری» می‌شده است.» خیلی برایم جالب است که آرمیتا هم وقتی خودش را با موهای بلند نقاشی کرد، ترجیح داد نقاشی‌اش، تبدیل به تصویر یک پری بشود.
رهبر حال و احوالی هم با مادر شهید می‌کنند. مادر از فرزندانش می‌گوید که به جز داریوش که شهید شده، دو تا از پسرها قاضی هستند و یکی معلم. هر چهار دخترش هم تحصیل‌کرده هستند که دو نفر از آنها هم معلم هستند. تحصیل‌کرده بودن هر ۸فرزند، دوباره صحبت‌ها را برمی‌گرداند به ماجرای شهید و این که در جواب آشنایانی که پیشرفت‌های کشور را کوچک می‌دانستند، جواب می‌داده: «ما پیشرفت‌هایی کرده‌ایم که فعلا لازم نیست کسی بداند.» و این خاطره، انگار داغ رهبر را تازه می‌کند تا ایشان هم خاطره‌ای تعریف کنند: «البته بعضی‌ها غرض ندارند. اما باور نمی‌کنند. اون اوایل که هنوز نطنز کامل نبود و تازه یکی از این آبشارهای ۶۴ تایی را راه انداخته بودند، یکی از دانشمندان فیزیک کشور که هم پیرمرد خوبی است و هم از نظر علمی برجسته است، نامه‌ای به من نوشت که شما واقعاً باور کرده‌اید؟ من هم نوشتم که ایشان را در جریان ماجرا قرار بدهند.»
آقا البته تاکید می‌کنند که «پیشرفت کار جوانهاست. موتور حرکت، جوان‌ها هستند. پیرها، تجربه‌شان مفید است.» و بعد اشاره می‌کنند که زمانی موانع ذهنی درونی و موانع بیرونی و البته خیانت‌ها اجازه پیشرفت به ما نمی‌داد. همسر شهید هم که واقعا خوب صحبت می‌کند، ادامه می‌دهد: «شهادت دکتر علی‌محمدی، آغاز مسوولیت‌پذیری و تعهد دانشمندان بود.» اما حرفش نصفه می‌ماند. چون آرمیتا حالا نقاشی مادربزرگ را هم کشیده و می‌خواهد آن را به میهمان نشان دهد.

بالاخره وقتی آرمیتا می‌دود به اتاق دیگر، بحث ادامه پیدا می‌کند. کسی هم به صدای باز و بسته‌شدن کشوها در اتاق دیگر توجه نمی‌کند، به جز من که کنجکاو می‌شوم و می‌روم تا ببینم چرا آرمیتا به اتاق دیگر رفته. هرچند من هم سردر نمی‌آوردم او به دنبال چه چیزی می‌گردد.
همسر شهید، از داریوش می‌گوید که پیشنهادهای زیادی از دانشگاه‌های خارجی داشت، اما حتی جواب آنها را هم نمی‌داد. می‌گوید داریوش مسیرش را آگاهانه انتخاب کرده بوده و نشانش هم این که بعد از ترور ۲ دانشمند، حاضر نشد از کارش دست بکشد. بعد هم می‌گوید که خوشحال است همسرش شهید شده چون: «می‌شد همسرم تو همین سن، خیلی عادی بمیره. اما اونوقت من دیگه چه توجیهی برای دخترم داشتم؟» هرچند حرف‌های همسر شهید، خیلی شبیه حرف‌هایی‌است که همسران شهید در ایام جنگ می‌زدند، اما وقتی دقت می‌کنم به تغییر شرایط جامعه، به روحیه‌ی بلندش غبطه می‌خورم.
دختر با بسته‌ای «بادام‌زمینی» برمی‌گردد و جلوی رهبر شروع می‌کند به خوردن آن. آقا حرف‌های همسر شهید را ادامه می‌دهند: «واقعا یک زمانی شاید اگر کسی می‌خواست شهید نشود، می‌رفت سراغ دانشگاه. ولی حالا برعکس شده. بعد از شهادت شهید احمدی‌روشن، چندصد نفر از دانشجویان تقاضای تغییر رشته به فیزیک هسته‌ای داده‌اند. این یعنی انتخاب آگاهانه.» رهبر که اینها را می‌گویند، طبق معمول دست چپشان را هم تکان می‌دهند و همین فرصتی می‌شود برای آرمیتا که معلوم بود چند لحظه‌ای است برای انجام کاری، دل‌دل می‌کند. آرمیتا جلو می‌رود و چند دانه بادام زمینی توی دست میهمان می‌گذارد. محبت کودک که تعارف کردن هم بلد نیست، همه را به وجد می‌آورد. عمو توضیح می‌دهد که آرمیتا خوراکی‌هایش را به کسی نمی‌دهد و مادر ادامه می‌دهد که آرمیتا اصلا دست‌ودل‌باز نیست و هیچکدامشان این رفتارهای دختر را باور نمی‌کنند. رهبر هم از آرمیتا اجازه می‌گیرند که بادام‌ها را بخورند. آرمیتا که خیلی خوشحال شده، شروع می‌کند به چرخیدن جلوی رهبر. توی همین چرخیدن، بادام‌هایش روی زمین می‌ریزد. اما او ابتکار دیگری به خرج می‌دهد. یک دستمال کاغذی برمی‌دارد و بادام‌زمینی‌هایش را توی آن می‌ریزد و دستمال‌کاغذی را به میهمان می‌دهد. رهبر می‌گویند: «اینا برای من زیاده.» و آرمیتا ساده جواب می‌دهد: «خب یه کمش رو بخور.»
آقا از آرمیتا اسم مهد کودکش را می‌پرسد و اسم «خانمشان» را. آرمیتا هم اسم مهد فعلی و قبلی‌اش را می‌گوید و اسم خانمشان که زینب است. مادر توضیح می‌دهد که آرمیتا عکس چهار شهید دانشمند را با خودش به مهد می‌برد. بعد هم ادامه می‌دهد که هرچند می‌داند علم به سرعت پیشرفت می‌کند، اما جزوه‌های همسرش را نگه داشته تا بعدها به آرمیتا بدهد.

دیگر کم‌کم وقت خداحافظی می‌رسد. رهبر قرآن‌هایی را به یادگار به همسر و مادر شهید هدیه می‌دهند. آرمیتا هم از دور سرک می‌کشد که ببیند رهبر چه چیزی در آنها می‌نویسند. بعد هم که مادرش قرآن را می‌گیرد، آن را توی دست مادر می‌بوسد. رهبر از آرمیتا اجازه می‌گیرند که یکی از نقاشی‌هایش را بردارند. آرمیتا اجازه می‌دهد: «باشه. همین رو ببر.» و آقا نقاشی آرمیتا از خودش را برمی‌دارند. در این نقاشی هم، لباس دختر صورتی است. از همان صورتی‌ها که ما بزرگترها می‌گوییم «بنفش». موقع خداحافظی، رهبر از آرمیتا می‌خواهند که «یک بوس خوشمزه» بدهد. آرمیتا هم همین کار را می‌کند و بعد هم خودش با بوسیدن صورت آقا، محبتش را تمام می‌کند.